مقاله حاضر گزارش از نظريه صدرالمتألهين در رابطه طهارت روح و معرفت است . در اين مقاله روشن شده كه در منظر صدرالمتألهين نيل به معرفت حقيقي ، بدون طهارت روح ، ممكن نيست بعلاوه معرفتي كه از راه كندوكاوهاي عقلاني بدست مي آيد نسبت به معرفتي كه از راه طهارت نفس حاصل مي شود مانند ديدن شيريني نسبت به چشيدن است . طهارت نفس كه زمينه معرفت است ، پرهيز از دنياگرايي بانواع گوناگون آنست .